Τετάρτη, 25 Σεπτεμβρίου 2013

Ουφ !!!!

          Το πλοίο θα έφευγε στις 21:00 για Πειραιά. Φτάσαμε πάλι σχεδόν τελευταίοι λίγο πριν κλείσει η μπουκαπόρτα. Η βροχή έξω απίστευτη ! Μέχρι να φτάσουμε στο καράβι, παρατηρούσαμε τους κεραυνούς που έσκαγαν στην θάλασσα. Φυσούσε και ένας αέρας δυνατός........  Όταν επιτέλους τακτοποιηθήκαμε, ανέβηκα μόνη στην καμπίνα μας. Προφασίστηκα ότι ξέχασα κάτι. Ήθελα να μείνω μόνη. Οι προηγούμενες μέρες είχαν πολύ τρέξιμο και ένταση και είχα τόσο ανάγκη να ταξινομήσω ήρεμα κάποια πράγματα στο μυαλό μου. Το πλοίο είχε σαλπάρει εδώ και ώρα και εγώ καθισμένη στο παράθυρο να βλέπω τις αστραπές και να σκέφτομαι.......

παλαιότερη φωτογραφία τραβηγμένη από τον γιο μου
        Φτάσαμε αξημέρωτα. Ο μεγάλος μου γιος ξύπνησε πρώτος και μας φώναζε να δούμε την ανατολή. Το παράπονό του ήταν αυτό. Τόσα ηλιοβασιλέματα μα ποτέ μια ανατολή. Τώρα είχαμε κι από αυτό. Το πρωί αφήσαμε τον μεγάλο σε συγγενικό μας σπίτι και φύγαμε για τις εξετάσεις του μικρού. Σε δύο ημέρες επιτέλους θα ξεμπερδεύαμε από ένα  χειρουργείο ρουτίνας που έπαιρνε συνεχώς αναβολές. Στις 09:30 βρισκόμασταν στο Παίδων Πεντέλης. Παρόλο που πρόκειται για νοσοκομείο και είναι παλιό, μας έβγαλε μια απίστευτη θετική ενέργεια.Ίσως να την βγάζει η αύρα τόσων παιδιών. Μέσα σε ένα δάσος, με θέα πιάτο όλη την Αττική και με μια απίστευτη ηρεμία. Στους διαδρόμους άκουγες παιδικές φωνούλες από τα δωμάτια. Οι τοίχοι γεμάτοι παιδικές ζωγραφιές, στα σαλόνια βιβλιοθήκες με παραμύθια, επιτραπέζια και παζλ.

Επιτέλους συναντήσαμε τον γιατρό που μόνο τηλεφωνικά μιλούσαμε μαζί του. Ένας πολύ γλυκός άνθρωπος. Το ίδιο και οι νοσοκόμες. Όλοι. Παρά τα όσα αντιμετωπίζουν στις μέρες μας. Όλοι ευγενέστατοι.Το ένιωθα ότι άφηνα το παιδί μου σε ανθρώπους που σέβονται και τιμούν το λειτούργημά τους. Τελειώσαμε με τις υπόλοιπες εξετάσεις πολύ γρήγορα και έμενε μόνο το ραντεβού με τον αναισθησιολόγο. Μια γυναίκα πελαγωμένη, μας υποδέχθηκε στο γραφείο της και πήρε το ιστορικό του παιδιού. Μας απαντούσε μονολεκτικά σε όποιες ερωτήσεις είχαμε και δεν είχε καμιά σχέση με όσους είχαμε συναντήσει μέχρι εκείνη την στιγμή στο νοσοκομείο. Δεκτό. Δεν είναι όλοι οι άνθρωποι το ίδιο. Μου έδωσε να υπογράψω το χαρτί  για την αναισθησία του παιδιού. Εκεί έκανα το λάθος να την ρωτήσω για το πόσο θα διαρκέσει η νάρκωση και ποιες αντιδράσεις θα πρέπει να περιμένουμε από το παιδί μας ( ναυτία , γκρίνια, ζαλάδα κλπ.). Η απάντηση που πήρα ήταν η εξής:  
"Πέντε μαμάδες ευτυχώς έχω γνωρίσει σαν και εσένα και ευτυχώς είστε λίγες. Αν φοβάσαι φύγε! Πάρε το παιδί σου και φύγε ! Για αυτό υπογράφεις το χαρτί. Δεν θα μου μεταφέρεις την ευθύνη για ότι γίνει. Τα μάτια μου έχουν δει τόσα εδώ μέσα. Για ένα νύχι ήρθε ένα παιδάκι και μας έμεινε στα χέρια. Δεν υπόσχομαι τίποτα. Δεν είμαι Θεός"

Βγήκα από το γραφείο τρέμοντας και σαστισμένη από αυτά που είχα ακούσει πριν λίγο. Δεν μπόρεσα να αντιδράσω. Φοβήθηκα να μιλήσω. Σκέφτηκα ότι αυτή θα ήταν σε δυο μέρες υπεύθυνη για το παιδί μου. Σκέφτηκα πολλά. Το χαμόγελο που είχα κολλημένο στα χείλη είχε τώρα παγώσει.Τώρα ένιωθα φόβο. Οργή και φόβο. Δεν ενημέρωσα κανέναν. Δεν ήθελα να το κάνω θέμα. Τίποτα... Προσπαθούσα να το βγάλω εντελώς από το μυαλό μου. Είχα πολλούς ανθρώπους να δω μετά από καιρό και έτσι ξεχάστηκα. Έτσι κάπως πέρασε η Τρίτη.....

Την Τετάρτη ένα τηλεφώνημα από μια φίλη γιατρό από τα Χανιά ήταν αυτό που χρειάζονταν ώστε να επιστρέψει και πάλι το χαμόγελο στα χείλη μου. Γλυκιά μου Σόφι δεν ξέρεις πόσο πολύ με βοήθησες ! Είχαμε μια ολόκληρη ελεύθερη μέρα και ήθελε  μόνο λίγο προσοχή για να μην κολλήσει κάτι ο μικρός. Σκεφτήκαμε έναν ανοιχτό χώρο και μιας και τα σχολεία είχαν απεργία, πήραμε την ανηψιά μας και όλοι μαζί πήγαμε στο Αττικό Ζωολογικό Πάρκο. Είχαμε πάει τόσες φορές αλλά ποτέ δεν είχαμε δει τα δελφίνια. Πόσο ψυχοθεραπευτικά λειτούργησε αυτή η βόλτα. Πόσο όμορφα ήταν !!!

http://atticaparkdolphinarium.blogspot.gr/
 Όταν γυρίσαμε και είχε αρχίσει να σουρουπώνει, βρέθηκα να κλαίω σε έναν καναπέ. Δεν το έλεγχα, απλά έκλαιγα. Ήθελα τόσο πολύ να πάνε όλα καλά. Σκεφτόμουν, φοβόμουν και ταυτόχρονα ντρεπόμουν .Τόσοι γονείς περνούν τόσα γεγονότα σοβαρά με τα παιδάκια τους και εγώ να κλαίω για μια υδροκήλη ; Οι μανούλες με καταλαβαίνετε όμως έτσι δεν είναι ;;;

Πέμπτη 07:30 ήμασταν στο νοσοκομείο. Μας έδωσαν δωμάτιο και περιμέναμε. Γνωριστήκαμε με τους άλλους γονείς και οπλιστήκαμε με θετική ενέργεια. Δεν χώραγαν οι γρουσουζιές και οι αμφιβολίες . Όλα θα πήγαιναν καλά. Το μόνο που με απασχολούσε ήταν να μην πεινάσει και να μην διψάσει ο μικρός. Ήταν νηστικός και διψασμένος από το προηγούμενο βράδυ. Αυτό που μου έκανε εντύπωση, είναι ότι ήταν πολύ συνεργάσιμος. Δεν παραπονέθηκε καθόλου. Όταν κάποια στιγμή έφεραν το φαγητό στα άλλα παιδάκια, τότε μόνο άρχισε να διαμαρτύρεται : " Μα πεινάω σας λέω" . Τον ξεγέλασα με μια τσίχλα. Ωστόσο τον ετοιμάσαμε για τον παιδότοπο (έτσι τους έλεγαν το χειρουργείο ). Του φορέσαμε την στολή των στρουμφ που ήταν απαραίτητη προϋπόθεση για τον "παιδότοπο " και φύγαμε.



 Στις 11:59 η πόρτα του χειρουργείου έκλεισε. Δυο μαμάδες δίπλα μου ξέσπασαν σε κλάματα. Στο σαλόνι παντού μάτια δακρυσμένα. Παππούδες, γιαγιάδες, θείοι... Εμείς τίποτα ! Βρέθηκα να αγκαλιάζω ξένες μανούλες και να τις καθησυχάζω. Δεν μπορούσα να καταλάβω που έβρισκα τόση δύναμη. Πήγαμε έξω και καθόμασταν στα σκαλιά ήρεμοι. Μόνο οι δυο μας. Δεν μπόρεσε να έρθει κανένας. Η αλήθεια είναι ότι τους απέτρεπα όλους να έρθουν : " Μπα είναι μακριά, αφού θα βγούμε το μεσημέρι και τέτοια". Καμιά φορά οι άλλοι με αγχώνουν περισσότερο.Συζητούσαμε περί ανέμων για κανένα μισάωρο. Ύστερα μπήκαμε πάλι μέσα. Τα άλλα χειρουργεία που μπήκαν πριν και μετά από εμάς έβγαιναν και τα δάκρυα γίνονταν χαμόγελα. Εμάς που ήταν ο Άγγελος μας ; Για ένα τέταρτο περίπου χάθηκα στις κατάμαυρες σκέψεις μου. Σκεφτόμουν ότι δεν πρόλαβα να του δώσω ένα τελευταίο φιλάκι κι ας του είχα δώσει χιλιάδες άλλα πριν. Μα που ήταν το μικρό μου; Ήρθαν στο μυαλό μου τα λόγια της αναισθησιολόγου : " Όλα μπορούν να συμβούν ! Δεν είμαι Θεός ". Θεέ μου! Ήθελα να δω το μωρό μου ΤΩΡΑ.

Πριν προλάβω να τρελαθώ και να καταρρεύσω ήρθε ο γιατρός χαμογελαστός." Όλα καλά παιδιά. Θα βγει σε λίγο. Είναι πολύ ήρεμος...." Ήρθε λοιπόν το μικρό μου και μπήκε η καρδιά μου στην θέση της. Ήταν ήσυχος, κοιμήθηκε για 3 ώρες μετά και όταν επιτέλους ξύπνησε, πεινούσε σαν τρελός . Ήταν τόσο καλά που όταν φεύγαμε έτρεχε στους διαδρόμους. Αυτό ήταν ! Ο εφιάλτης είχε τελειώσει. Πήραμε λοιπόν το ίδιο απόγευμα εξιτήριο και φύγαμε από το νοσοκομείο. Ουφ !!! Στο δρόμο βέβαια κάναμε και μια στάση σε γνωστό κατάστημα παιχνιδιών για να ανταμοίψουμε τον γενναίο μας .

 Τώρα πλέον που πραγματικά πέρασαν όλα, συνειδητοποίησα για άλλη μια φορά πόσο τυχερή είμαι που έχω γύρω μου ανθρώπους που όταν τους χρειάζομαι είναι πάντα δίπλα μου. Αισθάνομαι μεγάλη ανάγκη να τους ευχαριστήσω για όλα.



 Πρώτα απ' όλους θέλω να ευχαριστήσω την λατρεμένη οικογένεια του κουνιάδου μου που μας φιλοξένησε και μας περιποιήθηκε παρά τα όσα προβλήματα είχαν. Προχθές χειρούργησαν και αυτοί το αγόρι τους κι ευτυχώς πήγαν όλα καλά. Τον παππού Γιώργο που μας μαγείρευε χοχλιούς, γαμοπίλαφα, μουσταλευριές... Την γιαγιά Νίτσα που με πονεμένο και δεμένο χέρι, μας μαγείρευε και μας φρόντιζε μεσημέρι- βράδυ και με παρηγορούσε όταν λύγισα. Την Νέλη που μας έφτιαχνε καφέ, που μας φρόντιζε, μας καθάριζε το δωμάτιο.Την Σόφι που με βοήθησε τόσο πολύ με τα λόγια της, την ξαδέλφη μου που με πήρε 200 τηλέφωνα και αγόρασε δώρα και λιχουδιές για τα παιδάκια μου, παρόλο που ξέρω πόσο δυσκολεύονται. Τους φίλους από τα Χανιά και ειδικά την Φωτεινούλα που είναι πάντα πρόθυμη να με βοηθήσει παρόλο που έχει 3 πολύ μικρά παιδιά, την γειτόνισσα που μου φρόντιζε τα λουλούδια μου, τον Δημήτρη που πήρε τον σκύλο μας και όλους όσους μας παίρνατε τηλέφωνο για να μαθαίνετε νέα μας.  Νιώθω πολύ ευλογημένη που σας έχω πλάι μου. Σας ευχαριστώ  !



Τελευταίο αφήνω το προσωπικό του νοσοκομείου για την αμέριστη φροντίδα που έδειξαν στο παιδί μας, που ΔΕΝ χρηματίζονται, που είναι αξιοπρεπείς και προσπαθούσαν να μας σβήσουν κάθε αγωνία. Τους αναισθησιολόγους που φορούσαν σκουφάκια με καρτούν και ήταν χαμογελαστοί, τον τραυματιοφορέα που παρομοίαζε το φορείο με αυτοκινητάκι και όλο το προσωπικό. Πιο πολύ όμως θέλω να ευχαριστήσω τον γιατρό μας τον κύριο Γιάννη Αλεξάνδρου που ποτέ δεν δυσανασχέτησε στα τηλεφωνήματά μου και ήταν εξαιρετικός, ευγενικός και καλοσυνάτος. Πανούλη μου σ' ευχαριστώ πολύ και εσένα που μου τον σύστησες. Ευχαριστώ πάρα πολύ και εσάς που στην προηγούμενη  ανάρτηση, μου στείλατε τις ευχές σας . Ουφ! Τώρα πλέον είμαι έτοιμη για τα όσκαρ.

Επιστρέφοντας στα Χανιά ο καιρός ήταν υπέροχος. Η καταιγίδα είχε φύγει και την θέση της είχε πάρει μια φθινοπωρινή χαραυγή.


  Όλα αυτά που μας βασάνιζαν μήνες τώρα πέρασαν. Προσπαθούμε να συντονιστούμε και επιτέλους μπορούμε να βάλουμε στόχους για τον χειμώνα που έρχεται. Γυρίσαμε όλοι πίσω γεροί και πιο δυνατοί. Όλη η φαμίλια μας ενωμένη...Όλα καλά λοιπόν και τα καλύτερα έρχονται....

                                           Kαλημέρα lolipops :)))
                                                       

Δευτέρα, 16 Σεπτεμβρίου 2013

Ο χρόνος....


        Πηγαίνοντας να ξυπνήσω τον μεγάλο μου γιο για το σχολείο, διαπίστωσα πως τα πόδια του, ίσα ίσα που ακουμπάνε στο κρεβάτι. Κι όμως θυμάμαι χαρακτηριστικά πως λίγο πριν τελειώσει η περσινή σχολική χρονιά, είχε ακόμα αρκετό περιθώριο. Είναι και κάτι άλλο. Τα ρούχα τα καλοκαιρινά που φόραγε στην αρχή του καλοκαιριού τώρα πια δεν του κάνουν. Πήγαμε και αγοράσαμε και παπούτσια για το σχολείο. Δεν το προλαβαίνω σε νούμερα.Είναι μόλις 8 ετών και φοράει 41 παρακαλώ. Ναι, ναι δεν υπερβάλλω καθόλου !!!!!

Πως τρέχει έτσι ο χρόνος ;;;; Όλα μου φαίνονται ότι κινούνται σε fast forward . Πότε γεννήθηκε, πότε κάθισε, πότε μπουσούλησε, πότε περπάτησε, πότε μίλησε, πότε πήγε σχολείο.......

 Κοιτάζω τις φωτογραφίες από τις πρώτες μέρες κάθε χρονιάς. Πέρυσι ας πούμε, η τσάντα του ήταν πιο παιδική με τον χαρακτηριστικό αυτοκινητάκι....


   Φέτος όμως, και ενώ στην αρχή χαλβάδιαζε μία με κάτι αεροπλανάκια, στο τέλος ενθουσιάστηκε με αυτή.


         Τα μολύβια που διάλεξε για το σχολείο ήθελε να είναι μηχανικά. Να μοιάζουν λέει με στυλό.....

Ένα αντράκι σε μικρογραφία πια και ενώ αυτός βιάζεται να μεγαλώσει, εγώ νιώθω πως το παραμύθι τελειώνει. Από το νήπιο ακόμα, δεν ήθελε να τον φιλάω δημόσια. Τον άφηνα έξω από την πόρτα του σχολείου και μου απαγόρευε να τον βάλω μέσα. " Άσε με μαμά, θα μπω μόνος μου, μην έρχεσαι, ξέρω ".......

      Σήμερα το πρωί όμως σοκαρίστηκα ! Σαν σήμερα να συνειδητοποίησα αυτή την αλλαγή. Όσο και να ζω τις στιγμές  ο χρόνος τρέχει γρηγορότερα από εμένα. Αυτή είναι δυστυχώς η αλήθεια. Τις προάλλες βρήκα αυτό και το πόσταρα στο fb. Πόσο μεγάλη αλήθεια....



          Σκέφτηκα ότι με τον μεγάλο γιο μας έχουμε φτάσει κάπου στα μισά. Αν τα δεις όλα με αριθμούς, φαντάζουν αλλιώς. Είναι τόσα λίγα τα χρόνια που θα είναι κοντά μας..


    Πιάνω τον εαυτό μου να γκρινιάζει πολλές φορές. Εκεί προς το τέλος Αυγούστου ανυπομονούσα μαζί με άλλες μαμάδες να ανοίξουν τα σχολεία γιατί τα παιδιά με είχαν κουράσει. 
  
    Ας μην γκρινιάζουμε για όλα αυτά που κάνουμε για εκείνα. Δεν ξέρω τι έπαθα σήμερα το πρωί. Φαίνεται με πιάνει ανά εποχή. Όπως εδώ Τώρα μάλλον με έπιασε το φθινόπωρο. Ελπίζω να μην σας άγχωσα.....


                                              "Να κάτεχα από που περνά, μωρό μου
                                                ο χρόνος και διαβαίνει
                                                σκιας να τον ετραυμάτιζα, καλό μου
                                                 σιγά σιγά να πηαίνει."

                                          "Τα χρόνια πάνε κι έρχονται, μωρό μου
                                                            κι ο ήλιος πάντα βγαίνει
                                            μα η νιότη κι η λεβεντία, καλό μου
                                                   οπίσω δεν παέρνει."
                   
                                                             Μ. Τζουγανάκης

          
       
                  Θα χρειαστώ την θετική σας ενέργεια αυτή την εβδομάδα , εκεί κάπου προς το τέλος της  που θα είμαστε στο Παίδων Πεντέλης ....   
                            
                                     Καλή φθινοπωρινή εβδομάδα αγαπημένοι μου                                            

Τετάρτη, 4 Σεπτεμβρίου 2013

Όλα τα πήρε το καλοκαίρι.....

            
             Όλα τα πήρε το καλοκαίρι που λέει και ο Ελύτης........  Ήρθε σαν βάλσαμο μετά από μια άνοιξη που σωματικά και ψυχικά με ταλαιπώρησε αρκετά. Τότε που από εδώ  σας παρακαλούσα να μας ξεματιάσετε. Ήρθε λοιπόν το καλοκαιράκι και τα πήρε όλα τα δυσάρεστα και έφερε χαρά, πολύ χαρά. Ένα καλοκαίρι που δεν αφήσαμε ούτε μια μέρα να πάει χαμένη. Ούτε μια μικρή στιγμούλα που να μην την απολαύσουμε....

           Χωρίς να φύγουμε από το νησί, αλλάξαμε τόσες εικόνες και παραστάσεις μιας και πήγαμε σε μέρη που δεν είχαμε πάει ποτέ ή σε άλλα που είχαμε πολλά χρόνια να επισκεφτούμε. Εξάλλου Κρήτη είναι αυτή. Πάντα θα υπάρχει ένα νέο μέρος να ανακαλύψεις. Όποτε μπορούσαμε κάναμε μικρές αποδράσεις. Κυρίως τα Σαββατοκύριακα. Η τηλεόραση δεν άνοιξε ΚΑΘΟΛΟΥ. Το internet ελάχιστα και μόνο από το κινητό μας κυρίως στο fb.

         Το κυριότερο από όλα ήταν ότι υποδεχθήκαμε πολλά αγαπημένα πρόσωπα που ήρθαν εδώ για διακοπές. Αγαπημένους που είχα χρόνια να συναντήσω και ένιωσα σαν να μην πέρασε μια μερα .Το μόνο που μου λείπει από αυτόν τον τόπο, είναι οι άνθρωποι που συμπληρώνουν το παζλ της ευτυχίας. Φέτος τους είχα σχεδόν όλους δίπλα μου και ήμουν πάρα πολύ ευτυχισμένη !!!!

      Το φετινό καλοκαίρι μου άφησε μόνο πολλές γλυκές αναμνήσεις, εφόδια για τον χειμώνα.....

            Δεν θα ξεχάσω τις λιγοστές φορές, που κατάφερα να ρίξω μια βουτιά μόνη μου κάτι πρωινά που τα παιδιά πήγαιναν ακόμη σχολείο...


                  Ελάχιστες ήταν οι φορές που δεν πήγαμε για μπάνιο. Το τι βουτιές κάναμε.....αυτό είναι μόνο ένα πολύ μικρό δείγμα.


               Χόρτασε το κορμί μας θάλασσα. Κολυμπήσαμε σε νερά παγωμένα, σε νερά πεντακάθαρα, κολυμπήσαμε σε σπηλιές.....γέμισε αποχρώσεις του μπλε η ψυχή μας.....



            Δεν θα ξεχάσω τα ταβερνάκια που φάγαμε εκεί στα νότια και νιώθαμε ότι ήμασταν σε σκηνικό από ταινία. Δεν θα ξεχάσω τις μυρωδιές, δεν θα ξεχάσω τις εικόνες , δεν θα ξεχάσω τις υπέροχες γεύσεις .....


             Θα θυμάμαι τις παγωμένες ρακές που πίναμε δίπλα στο κύμα τόσες όσες χρειάζονταν για να χωνέψουμε και να γελάμε νευρικά απλά κοιτώντας ο ένας τον άλλον......


           Αυτό που δεν θα ξεχάσω σίγουρα είναι τα χρώματα του  δειλινού. Που δεν φεύγαμε από την θάλασσα αν δεν είχαμε άλλη μια φωτογραφία από άλλο ένα ηλιοβασίλεμα....Μαγική ώρα !!!!


         Τι να πρωτοθυμηθώ...βραδινό μπανάκι, ελεύθερο camping, πεφταστέρια , φεγγαράδες, βραδινές βαρκάδες, επιτραπέζια στην βεράντα, κοριτσοπαρέα στους onirama .....

                 
                        Αν όλα αυτά δεν λέγονται ευτυχία, τότε τι ; Μόνο ευγνωμοσύνη μπορώ να νιώθω για το καλοκαίρι που έφυγε. Γιατί όπως και να το κάνουμε, έφυγε.  Μπορεί να κάνει ακόμα ζέστη, μπορεί τα τζιτζίκια ακόμη να τραγουδούν στα πεύκα,  μπορεί οι θάλασσες να είναι τώρα καλύτερες, μπορεί το σώμα να είναι μαυρισμένο, όμως το καλοκαίρι έφυγε. Οι μέρες έχουν αρχίσει να μικραίνουν, τα βραδάκια χρειαζόμαστε ζακετούλες και τα σχολεία σε λίγες μέρες ανοίγουν.... Δεν με πειράζει που τέλειωσε γιατί το έζησα . Οι μπαταρίες φόρτισαν για τα καλά , ξεκουραστήκαμε και συνεχίζουμε. Τα καλύτερα έρχονται !!!!!!

                                              Καλό φθινόπωρο lolipops..... Μου λείψατε