Τετάρτη, 19 Δεκεμβρίου 2018

ΓΙΑ ΟΛΑ ΦΤΑΙΕΙ Η COCA COLA

                
             Είναι ένα από τα πιο κρύα πρωινά του Δεκεμβρίου 6 μόλις ημέρες πριν από την γέννηση του Χριστούλη. Έβρεχε κι έριχνε κεραυνούς όλη νύχτα. Ο καιρός όπως καταλαβαίνεις είναι απόλυτα ταιριαστός στο κλιμα των ημερών που διανύουμε τουλάχιστον για τα Χανιά που το να χιονίσει τα Χριστούγεννα φαντάζει εξαιρετικά σπάνιο. Το σπίτι μας όμως είναι ζεστό και ο χριστουγενιάτικος στολισμός το ζεσταίνει ακόμη περισσότερο. Τα λαμπάκια στο δέντρο αναβοσβήνουν και αρνούμαι να τα σβήσω μιας κι έξω είναι σαν βράδυ. Τα παιδιά λείπουν στο σχολείο και παίζει απαλή μουσική στο youtube . Άναψα και αρωματικά κεριά με άρωμα μήλο- κανέλα, άναψα και τον Η/Υ και αυτή την στιγμή γράφω αυτό που διαβάζεις τώρα. Δίπλα μου αχνίζει μια κούπα τσάι με μέλι και στο πιατάκι ένα μισοδαγκωμένο πεντανόστιμο carrot cake που έφτιαξε ο άντρας μου προχθές. Είναι άλλο ένα ευτυχισμένο πρωινό, άλλη μια ευλογημένη ημέρα που ξημέρωσε και είμαστε όλοι καλά. Άλλο ένα πρωινό ρουτινιάρικο που με κάνει να νιώθω απίστευτη ασφάλεια κι αν είναι κάτι που εκτίμησα μέσα από την δύσκολη περιπέτεια που πέρασα με την υγεία μου ήταν η μαγεία της ρουτίνας. Το να κυλούν όλα ρολόι. 

          Αν διαβάσες την παραπάνω περιγραφή σίγουρα σκέφτηκες πως είναι ένα ευτυχισμένο πρωί, πως η μέρα μου ξεκίνησε υπέροχα και πιθανότα από μέσα σου να είπες"Ασε μας κουκλίτσα μου" . Ίσως να έπαιρνες όμως πίσω αυτό που σκέφτηκες για εμένα αν  σου έλεγα πως  αυτό που σου περιέγραψα ήταν η μισή αλήθεια. Γιατί αν σου κάνω ένα rewind απο το πρωινό μας ξύπνημα θα καταλάβεις ακριβώς τι εννοώ...



         Το πρωί λοιπόν σηκωθήκαμε αργοπορημένοι και τρέχαμε πανικόβλητοι. Δεν είπαμε ούτε καλημέρα μιας και δεν περνάμε και την καλύτερη μας φάση τον τελευταίο καιρό. Ο μεγάλος μου έφηβος γιος ( ανάθεμά την για εφηβεία ) δεν ξύπναγε με τίποτα και δεν έλεγε να σηκωθεί. Χθες το βράδυ κοιμήθηκε μετά τα μεσάνυχτα μιας και έλεγε πως μόνο οι μπούληδες κοιμούνται νωρίς. Έτσι λοιπόν καταλήξαμε σήμερα να ισχυρίζεται πως είναι άρρωστος, ούρλιαζε επειδή δεν τον πίστευα, η ώρα περνούσε και με άγχωνε όλο και περισσότερο, αυτός συνέχιζε την άρνηση που συνοδευόταν από κοσμητικά επίθετα στο πρόσωπό μου και ύστερα άρχισα κι εγώ τις φωνές και τα κοσμητικά επίθετα προς το δικό του πρόσωπο. Τον έστειλα στο σχολείο κακήν κακώς και το μικρό μας κοιτούσε έντρομο. Αφού έφυγαν οι (τύραννοι) και ησύχασε η πλάση κάθισα στον καναπέ μου με ένα ποτήρι νερό, έπιασα το κινητό μου μηχανικά και άρχισα να σερφάρω στο instagram για να ξεχαστώ. Σερφάροντας με έπιασε μεγαλύτερη μελαγχολία αφού έβλεπα μόνο όμορφες αναρτήσεις πασπαλισμένες με χρυσόσκονη και ευτυχία. Έκλεισα με παράπονο το instagram και πάνω που αναρωτιόμουν στο γιατί να μην είμαστε κι εμείς όπως οι άλλες οικογένειες κοιτώντας στα mail μου έπεσα πάνω σε αυτό της  AspaOnline που σαν να ήρθε την πιο κατάλληλη στιγμή. Σας το μεταφέρω:
Μην παρασύρεστε από το Pinterest. Μην παρασύρεστε από το Facebook. Μην παρασύρεστε από τα posts των άλλων bloggers. Μη νοιάζεστε τι κάνουν οι άλλοι και μη βιάζεστε να ζηλέψετε την τέλεια ζωή τους. Η τέλεια ζωή δεν υπάρχει. Κάντε αυτό που θα γεμίσει τη δική σας την ψυχή και μη νοιάζεστε τι κάνουν οι άλλοι. Το μεγαλύτερο like δεν είναι αυτό που θα πάρετε στο Facebook. Είναι αυτό που θα πάρετε από τους αγαπημένους σας και ας μην το μάθει κανείς άλλος.
Αν ποτέ αισθανθείτε πιεσμένοι και στρεσαρισμένοι, κάντε αυτό: Βγείτε στο μπαλκόνι, κλείστε τη μπαλκονόπορτα πίσω σας και δείτε την οικογένεια και το σπίτι σας από απόσταση. Δείτε τα παιδιά σας να παίζουν δίπλα στο Χριστουγεννιάτικο δέντρο. Δείτε τα όλα από μακριά, σαν παρατηρητές όπως τα έβλεπε ο Σκρουτζ στη Χριστουγεννιάτικη ιστορία. Εισπνεύστε και εκπνεύστε. Με κάθε εισπνοή νιώστε ευγνωμοσύνη και αγάπη. Με κάθε εκπνοή αφήστε την ένταση να φύγει....΄
Ασπα
                 Ονειρευόμαστε μαγικά Χριστούγεννα όπου έξω θα είναι όλα χιονισμένα, μέσα θα είναι αναμμένο το τζάκι, το σπίτι μας θα είναι υπέροχα στολισμένο, στο δέντρο μας από κάτω θα είναι γεμάτο δώρα και καθώς θα περνάει το φορτηγό της coca cola με τα αμέτρητα λαμπιόνα έξω από την γειτονιά μας, όλη η οικογένεια θα αγκαλιάζεται και θα χαμογελάει τρισευτιχισμένη απαλλαγμένη από προβλήματα. Έτσι η κάθε Γιώτα κάθε φορά που θα ζει άλλο ένα δύσκολο πρωινό ενώ θα πλησιάζουν αυτές οι μαγικές ημέρες, θα την πιάνει η θλίψη που όχι μόνο διαφήμιση coca cola δεν θυμίζουν τα δικά της Χριστούγεννα αλλά ούτε καν το ταπεινό "μπυράλ " σ.σ ( αναψυκτικό κρητικό στο χρώμα της κοκα κολα ). Ξέρεις κάτι ; ΜΗΝ ΜΑΣΑΣ !!! ΓΙΑ ΟΛΑ ΦΤΑΕΙ Η COCA COLA !!! ΓΙΑ ΟΛΑ !!!!
                  Όλοι μας πιεζόμαστε με τις αμέτρητες υποχρεώσεις μας, όλοι μας τσακωνόμαστε αυτες τις ημέρες, όλοι μας έχουμε τα προβλήματά μας αλλά όλοι μας κρυβόμαστε πίσω από το μικρό μας δαχτυλάκι και υποκρινόμαστε τους τρισευτυχισμένους ποστάροντας τις "τέλειες ζωές μας " όπως ακριβώς ξεκίνησα αυτό το post.  Οι περισσότεροι νομίζω δεν το κάνουμε από υποκρισία αλλά γιατί θέλουμε να εστιάσουμε στα όμορφα και μετά να τα μοιραστούμε με άλλους ώστε ίσως να τους παρακινήσουμε κι αυτούς να βγουν από την δική τους μιζέρια.
                 Λέω φέτος να κάνουμε κάτι διαφορετικό. ΠΡΟΚΑΛΩΩΩΩ ( που λέει και μια ψυχή ) να γίνουμε λίγο πιο αληθινοί και να αρχίσουμε να ποστάρουμε αλήθειες και να το διακομωδήσουμε λίγο. Π,χ. μια ιστορία όπως του δικού μας άσχημου πρωινού που σας περιέγραψα πιο πάνω..ή μια πιατέλα καμμένα μελομακάρονα..κάτι..δεν ξέρω ..κάτι που θα χαλάει το παραμύθι και θα βοηθάει να ανακουφιστούμε μεταξύ μας. Την αρχή την έκανα εγώ και θα συνεχίσω στον προσωπικό μου λογαριασμό στο instagram  με το hastag #trueChristmas . Είπαμε..η τέλεια ζωή δεν υπάρχεi ! 
                Έρχονται σε 6 ημέρες αγαπημένοι μου. Ηρεμείστε..δεν είστε μόνοι !
                                              Καλά Χριστούγεννα αγαπημένα μου lolipops
                                                               Γιώτα
             
         

Τρίτη, 27 Νοεμβρίου 2018

ΕΝΑ ΒΗΜΑ ΤΗΝ ΦΟΡΑ...

             Ο καρκίνος μπορεί να είναι τρομακτικός στο άκουσμα του, μπορεί να είναι άδικος, μπορεί να είναι σκληρός, αλλά σίγουρα είναι μεγάλος δάσκαλος. Το μεγαλύτερο σχολείο. Το ανώτατο Πανεπιστήμιο ! Ω Ναι ! Σίγουρα ναι !  Μέσα από τον καρκίνο μπορεί να πόνεσα, μπορεί να πληγώθηκα, να τρόμαξα και να φοβήθηκα πολύ,αλλά σίγουρα πήρα και πολλά μαθήματα που θα με συντροφεύουν για μια ζωή. Με αυτά τα μαθήματα πλέον πορεύομαι σε όλες τις καταστάσεις της εκτός καρκίνου (ευτυχώς) καθημερινότητας μου, δύσκολες ή εύκολες. Σε κάθε τι που αντιμετωπίζω, έρχονται στο μυαλό μου οι συμβουλές των γιατρών ή οι συζητήσεις με άλλους ασθενείς κατά την δύσκολη δοκιμασία των χημειοθεραπειών... έρχονται όλα αυτά τα μαθήματα που πήρα και αυτόματα με συνεφέρουν και με προσγειώνουν στην ..ουσία. Στο ΤΩΡΑ .

             Κάθε φορά που έκανα εξετάσεις και τρελαινόμουν από την αγωνία για τα αποτελέσματα και τις συνέπειές τους ρωτούσα τον Σωτήρη (ο φοβερός γιατρός μου ): Aν συμβεί αυτό ; Κι αν πάθω εκείνο ; Κι αν μετά γίνει το άλλο; Κι εκείνος πάντα μα πάντα μου έδινε αυτήν την ίδια απάντηση: Ε Ν Α Β Η Μ Α Τ Η Ν Φ Ο Ρ Α !!! Τότε δεν ήμουν σε θέση να καταλάβω την σημαντικότητα της φράσης αυτής που ήταν πάντα η απάντηση του στις αγωνίες μου που έτρεχαν με 1000 και τον πίεζα να μου πει κάτι παραπάνω σε περίπτωση που ίσως... όμως τώρα πλέον ξέρω...

             Βρισκόμαστε στα τέλη Νοέμβρη . Στο τέλος ενός φθινοπώρου που εδώ στα Χανιά ακόμη και αυτήν την ώρα που σας γράφω ακούγονται ακόμη που και που τζιτζίκια;;; Αλήθεια σας λέω ! Είναι λοιπόν η πρώτη φορά στα χρονικά από τότε που έκανα παιδιά που δεν έχουμε στολίσει ακόμη και δεν είναι ο λόγος τα γλυκούλικα τζιτζικάκια. Είναι πάντα αυτή η φράση του Σωτήρη που μου έγινε πια στάση ζωής. ΕΝΑ ΒΗΜΑ ΤΗΝ ΦΟΡΑ. ΕΝΑ ΒΗΜΑ ΤΗΝ ΦΟΡΑ. ΕΝΑ ΒΗΜΑ ΤΗΝ ΦΟΡΑ......




             Προχθές ο μικρός μου γιος μιλούσε με τον ξάδελφό του στο τηλέφωνο και του είπε πως θα στολίσουν. Με ρώτησε λοιπόν γιατί δεν στολίζουμε κι εμείς και προσπάθησα να του εξηγήσω και νομίζω πως είμαστε σε καλό δρόμο..Του εξήγησα πως παραδοσιακά στην Ελλάδα στολίζουμε του Αγίου Νικολάου και ξεστολίζουμε των Φώτων. Πως τα Χριστούγεννα είναι μια υπέροχη αισιόδοξη και λαμπερή γιορτή αλλά όπως όλα τα ωραία πράγματα έτσι και τα Χριστούγεννα κρατάνε λίγο. Πως δεν μπορουμε να έχουμε Χριστουγεννιάτικα 3 μήνες. Κάθε πράγμα στον καιρό του. Πως Χριστούγεννα δεν είναι μόνο λαμπάκια και στολισμοί αλλά πολλά παραπάνω. Είναι μια γιορτή αγάπης και συμβολίζουν την ελπίδα μέσα από την γέννηση. Άλλωστε αυτό προσπάθησα να τους περάσω με το δικό μας εναλλακτικό  Christmas advent calendar το δικό μας  ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ. τα προηγούμενα χρόνια.

              Βρε παιδιά μου γλυκά, βρε αγάπες μου όμορφες γιατί να βιάζόμαστε;;; Γιατί να τρέχουμε τον χρόνο λες κι από μόνος του δεν τρέχει ήδη αρκετά;;; Πριν αρρωστήσω και πάρω τα μαθήματα μου ήμουν κι εγώ ψυχαναγκαστική όμως όχι πια ! Ας ζήσουμε τις εποχές όπως μας τις φέρνει ο Ύψιστος. Κατανοώ τους καταστηματάρχες που για εμπορικούς λόγους ΠΡΕΠΕΙ να στολίσουν από αρχές Νοεμβρη και σε σπάνιες περιπτώσεις από τέλος Οκτώβρη αλλά εμείς γιατί ;;; Γιατί τόση βιασύνη;;;  Πως άλλωστε θα διδάξουμε στα παιδιά μας την αξία της προσμονής; Την μαγεία της αναμονής;;;  Ας αρχίσουμε να απολαμβάνουμε την μαγεία του τώρα. Την μαγεία της στιγμής. Μα είναι ακόμη Νοέμβριος. Ας ανάψουμε  το τζάκι μας τα βράδια ή κεριά όσοι δεν έχουμε, ας πιούμε ζεστά ροφήματα ας ανοίξουμε τα παράθυρα να μυρίσει η βροχούλα Ας χαλαρώσουμε κι ας απολαυσουμε την κάθε ημέρα κι ας αφήσουμε τον χρόνο να φέρει τον χειμώνα και τα Χριστούγεννα. Ξέρει αυτός πότε. Δεν κατακρίνω όσους στολίσατε ήδη προς Θεού !!! Απλά αυτή είναι η δική μου πια στάση ζωής γιατί πιστεύω πως καπου εκεί στο "τώρα" βρίσκεται η αληθινή ευτυχία...Προς το παρόν θα απολαμβάνω τις βόλτες με τον σκύλο μου έξω στην φθινοπωρινή φύση που πριν γίνει νεκρή λόγω χειμώνα, μας χαρίζει το Κύκνειο Άσμα της !

                                                  Καλημερα φίλοι μου..

                                                           Γιώτα